Een leven met endometriose als 20er

Toen ik 19 was kreeg ik de diagnose endometriose.

Snel schoten veel vragen door mijn hoofd. Hoe moet het verder? Is er een behandeling en de belangrijkste vraag ben ik nog wel vruchtbaar?

Op de eerste vraag kreeg ik snel antwoord, ik zou door mijn leeftijd onder strenge controle blijven staan en een passende behandeling moest uitwijzen door wat het beste bij mij zou passen.

De dag van de diagnose begon met hevige pijnen. Ik kon niet staan of zitten.
Blinde darm ontsteking werd er gezegd, ‘s avonds om half 10 met spoed onder het mes. Eenmaal op de ok merkten ze al snel dat het geen blinde darm ontsteking was maar mogelijk endometriose gezien de verklevingen. Er werden verklevingen verwijderd aan mijn eierstok, baarmoederband en één eileider werd doorgespoten.

Hierna was het aanmodderen met medicatie, eerst de anticonceptie preventief door blijven slikken zodat er geen menstruatie zou ontstaan. De doorbraak bloedingen werden na anderhalf jaar zo heftig dat ik soms weer 5 dagen plat moest voor dat het beter met me ging.
Ik werd gek van mezelf omdat ik merkte dat ik minder kon doen. Ik moest halve dagen gaan werken, was vreselijk moe en moest vaak afspraken afzeggen.

Moedeloos en bang werd ik er van.
Keer op keer bespreken met de gynaecoloog wat het beste voor me zou zijn.

Sinds november 2015 ben ik aan de Orgametril. De eerste vier maanden waren onwijs zwaar. Ik had erg veel last van hormonen en dit was goed te merken door mijn omgeving. Maar vooral door mezelf. Na 4 maanden zouden de bijwerkingen weg gaan en zou mijn lichaam wennen aan dit medicijn.  Dit was ook zo vanaf februari 2016 voel ik me super goed. Ik heb wel pijn maar zo veel minder als daarvoor. En een doorbraak bloeding heb ik nog niet weer gehad.

Mijn sociale leven is top en ik heb het gevoel dat ik overal weer aan mee kan doen. Voor de operatie was mijn sociale eigenlijk niet veel anders. Ik had wel een heftige menstruatie, wat gepaard ging met enorm veel pijn en dan moest ik wel een paar dagen plat, maar daar buiten was mijn sociale leven gelukkig nog prima.

Ik zou in de toekomst graag kindjes willen als dit mogelijk is. Gelukkig hoor ik veel positieve verhalen en dat maakt me minder onzeker.

Ik vind het erg belangrijk dat er steeds meer over endometriose openbaar word gemaakt zodat vrouwen zoals ik er op tijd bij kunnen zijn. En ik wil tegen alle vrouwen zeggen, schaam je er niet voor. Dit is ook precies de reden waarom ik mijn verhaal heb geschreven en dit openbaar maak.

Lisette Goeree.
23 jaar.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *